Cóżem losowi uczynił
Jakem ten co opisuje ból
Cóżem losowi uczynił
Jakem ten, co powala mur
Że los zabrał mi jedyne dziecię
Coś, czego wy, diabły, nigdy nie podrzecie,
Coś, czego wy, ludzie, nigdy nie zeżrecie,
Coś co się w głowie samo splecie

Ja przez zburzony mur sam nie przejdę
Jak promyk jutrzenki poezji na jego gruzach wzejdę
Potem odwieczną koleją losów zajdę, upadnę
A poetyckie me potomstwo szkaradne
Byłoby mym śladem na świecie
Ale skoro jest martwe, śladu po mnie
nie znajdziecie


*/troszkę egocentryczny, ale co tam/*